Рана

Матуля з дзяцінства шаптала:
"Не трэба, дачушка, саліць.
А можа ў кагосьці рана?
Яна вельмі моцна баліць.
Ды трэба яе,як заўважыш,
Умела прамыўшы, прыкрыць
І з ласкай ягняці, любоўю
яе асвяціць....
Яна зажыве вельмі хутка,
Застанецца толькі рубец.
Ды і той праз два тыдні пакутаў
Знікне, пакінуўшы след.

Але рана бывае і ў сэрцы,
Глыбокая, таемная , нібы ноч.
Яна баліць з гадами
усё больш і больш и больш

Адчуе рану тольки сэрдца,
Што соль увек не прынясе,
Якое зведала, адчула,
Што значыць боль душы ў сабе.
Такое сэрдца не устрывожыць,
І не спытае, дзе баліць.
Яно, як маці, будзе побач,
І дапаможа рану тую ад людзей прыкрыць.
Бо толькі маці боль адчуе,
Палову забярз з сабой.

Так, толькі людзі з ранай у сэрцы
Не кинуць у сэрдца "соль" ....